Reves…

Culford School znajduje się jakieś 15 minut drogi od pobliskiego miasteczka – Bury St Edmunds oraz kilku innych malowniczych miejscowości. Przez 1 dzień byłam gościem u jednej z tutejszych rodzin, więc miałam okazję poznać okolicę. Trzeba przyznać, że zabudowanie to typowe, stare angielskie chatki z krzywmi ścianami i ludźmi w środku. Do tego jeszcze kościoły, które wszystkie dla mnie wyglądają tak samo ;): nieodrestaurowane budynki z kamienia z drewnianym sklepieniem, na zewnątrz pozostałości tablic nagrobnych, trawniki i jakieś krzewy. Ma to swój specyficzny klimat :).

Teren należący do szkoły to 200 hektarów - głównie jakieś łąki, las,
boiska, budynki itd. Zajęcia odbywają się w salach / budynkach należących do danego departamentu. W budynku głównym mieszczą się: jakieś biura, recepcja, biblioteka, aula, pokój nauczycielski i wydziały muzyki, religii (może jeszcze inne, nie wiem :P) oraz tymczasowo teatru. Mamy 5 domów, z których, podejrzewam, mój jest najładniejszy, bowiem został w zeszłym roku umeblowany. Pokoje są 1-4 osobowe (ja mam 2) w całkiem niezłym stanie – biją o głowę Fitzwilliam College. Do tego łazienki z wejściem od korytarza dla 2-3 osób. Mamy również kuchnię, świetlicę, jakieś biblioteki, pralnię i budki telefoniczne.

Mundurki są okropne: długa spódnica w kratkę wykonana z okropnie nieprzyjemnego i dość ciepłego materiału, do tego biała bluzka, opcjonalnie czarny sweter i/lub żakiet (obowiązkowo na apele itd.). Mamy też paskudne grantowe krawaty z logiem szkoły, ale na szczęście mój rocznik już ich nie musi nosić (chyba tylko na jakieś wyjątkowe okazje). Chłopcy mają szkolne garnitury, bez żadnych głupawych dodatków, ale z krawatem. Ogólnie może nie byłoby to takie złe, gdyby nie spódnica :P.
Lekcje od poniedziałku do piątku podzielone są przerwami na 3 części. Rano należy wstać, udać się na śniadanie, później spotkanie z wychowawcą (w kilku(nasto) osobowych grupach; sprawdzanie obecności i ewentualnie jakieś inne trapiące nas lub tutora sprawy) ewentualnie apel w auli (przeważnie słuchanie / śpiewanie głupot). Dalej są 3 lekcje, później 25 minut przerwy, znów 3 lekcje, obiadek, spotkanie z wychowawcą, ostatnie 2 lekcje. W soboty mamy tylko pierwsze spotkanie z wychowawcą, a później 2 lekcje, przerwa, 2 lekcje. Następnie czas
na herbatkę i od ok. 16 zaczyna się sesja zajęć
dodatkowych. O 18 jest kolacja, godzinę później zbiórka
mieszkańców domu, po czym mamy ’ciszę’ na odrobienie pracy domowej - trwa to do ok. 21.
Mój rocznik musi być w swoich pokojach o 22.30, 15 minut później mają być wyłączone światła… Ale iść spać można
o której się chce -
pod warunkiem, że używasz małej lampki i zachowujesz ciszę. Pasuje też się dogadać z współlokatorką :P.

Wszystkie przedmioty podzielone są na 5 grup, zajęcia w każdej grupie odbywają się w tym samym czasie. Im mniej przedmiotów wybrałaś(-eś), tym więcej masz wolnych godzin, czyli tzw. Private Studies, podczas których powinieneś się przygotowywać do innych zajęć ;) Nie obwiązuje tutaj pojęcie klasa w takim znaczeniu, jak w Polsce. “Klasa” to cały rocznik. Grupy przedmiotowe liczą od 2 (niemiecki) do ok. 18 osób.

Mój wybór zajęć uległ zmianie, jako że zostałam namówiona do nauki historii, a w szkole nie pozwolili mi uczyć się francuskiego. Tak, dobrze napisałam. Powiedziano mi, że nie poradzę sobie, bowiem dopiero poznaję ten język, a inni uczą się go od kilku lat. Nawet żadnego testu nie pisałam, by sprawdzić moją wiedzę… Akurat na tym przedmiocie zależało mi najbardziej, a tutaj? :( Najgorsze jest to, że z moich informacji wynika, iż poziom wcale nie jest taki wysoki. Krótka charakterystyka moich przedmiotów:

Historia – w ciągu roku do przerobienia 3 moduły, 2 nauczycieli – jeden od WB, drugi od Rosji, jak na razie oglądaliśmy trochę filmów i omawialiśmyjakieś zagadnienia. Najgorsze
jest to, iż każą mi tutaj pisać bardzo zwięzłe notatki, a ja przecież jestem
przyzwyczajona do długich tasiemców dla naszego historyka :)
Chemia – przez ten tydzień nie nauczyłam się nic nowego, oprócz pewnej ilości fachowego słownictwa. Robimy też dużo doświadczeń, na podstawie których notujemy obserwacje i wyciągamy wnioski. Wszystko robimy sami, nauczyciel jedynie przynosi odczynniki, a cały sprzęt i resztę bierzemy sami, w zależności od potrzeb. Pracujemy w parach, choć niektórzy w małych grupkach (jak kto woli)
Teatr – czytamy sztukę (aktualnie Czekow “3 siostry”), omawiamy ją, przedstawiamy niektóre sceny, do tego jeszcze jakieś ćwiczenia aktorstwa itd.
Matematyka (x2) – mając 15 lekcji matmy w tygodniu można: wiele się nauczyć oraz pokochać lub znienawidzić ten przedmiot – mi udaje się na razie utrzymać stosunkową sympatię ;). Różnice programowe pomiędzy Polską a UK są widoczne, ale radzę sobie. Z większością omawianych aktualnie zagadnień się spotkałam, nowe są dobrze
tłumaczone przez 2 całkiem fajnych nauczycieli.

Takie są moje wrażenia, przynajmniej te pierwsze ;). W każdym razie ten system edukacji to raj dla leniuchów (tak mi się wydaje :P) – można mieć mnóstwo wolnych lekcji, zadanie jest raz w tygodniu, a w dodatku wybór przedmiotów, sprawia, że uczysz się tego, czego chcesz lub wcale się nie uczysz :D. Uwagi wymaga również działanie wychowania fizycznego. Przeznaczone są na to 2 sesje po 4o minut (czyli tak jak normalna lekcja) w tygodniu (z jednej można zrobić sobie wolne). Raz na semestr wybiera się sporty, jakie chce się trenować i uczestniczy w zajęciach z tej też dziedziny. Ja wybrałam siatkówkę i wspinaczkę.

Po lekcjach są zajęcia dodatkowe, ja wybrałam dla siebie: myślenie krytyczne, dabatowanie i gra w tenisa (świetny sport :)) – zdążyłam już dostać piłką w czoło, odbić tę żółtą kulkę za siatkę oraz uśmiać się do rozpuku). Wybór jest oczywiście duuużo większy: od wszelkiego rodzaju sportów, przez naukę języków (akurat nie francuskiego…) i inne twórcze przedmioty, po zawabę w wojsko, strzelanie do gołębiów i działalność charytatywną.
Ludzie tutaj są w porządku, jest mnóstwo obcokrajowców. Czasem mam wrażenie, że na ostatnich 2 rocznikach liczba niemców i chińczyków przerasta tubylców. Ich znajomość angielskiego czasem mnie przeraża, ale spokojnie – jeszcze się nauczą. Wszyscy się tutaj do siebie uśmiechają, za każdym razem gdy spotyka się jakąś znajomą osóbkę (nawet tylko z widzenia) padają pytania o samopoczucie, no i oczywiście – nieustannie się witamy :D.

Teraz zapewne zastanawiacie się, dlaczego do notki opisującej tak wspaniałe miejsce, dodałam dość kontrowersyjny tytuł – już wyjaśniam. Wpawdzie mam ze sobą laptopa i telefon komórkowy, ale mój kontakt ze światem zewnętrznym jest baaaardzo utrudniony. W całym budynku iternatu nie mam zasięgu w telefonie, by wysłać głupiego sms’a czy zadzownić, muszę wychodzić na zewnątrz, gdzie aparat pokazuje przeważnie maksymalny zasięg. Internet jest tutaj tak bardzo okrojony, że nie mogę dostać się na własną pocztę, nie mam dostępu do komunikatorów, czatów ani wielu innych, pożytecznych zwykłemu zjadaczowi chleba, rzeczy. Pewnie teraz się dziwicie, bo
widzieliście mnie dostępną ;). Ano – można zdziałać cuda za pomocą kilku rzeczy i odpowiedniej wiedzy. Przez 1 dzień miałam nawet nieograniczony dostęp do wszystkiego – mogłam chociażby ściągać filmy z prędkością ok. 2MB/s. Tylko że zostałam zablokowana: moje proxy wysyłało i pobierało jakieś dane co 3 sekundy, a to nie spodobało się ludkom od sieci i poleciał ban. Na szczęście udało mi się to jakoś odkręcić i po skanach antywirami, mam znów sieć… w wersji okrojonej. Oczywiście, cały czas z pewnym dobrym duszkiem próbujemy coś jeszcze zdziałać, bym miała choć normalny dostęp do GG na swoim profilu (założono mi nowe konto (na szkolnej domenie), na którym mam dostęp do sieci i muuultum ograniczeń działań na własnym kompie (chore!!) – nie widzę nawet dysku C:, nie mówiąc już o tym, że każą mi używać IE – ale Opera i tak chodzi).

Jakie są moje wrażenia? Mieszane. Z jednej strony chcę już wracać, a z drugiej zostałabym tu. Muszę to rozważyć ;).